როგორ ხვდება ინსტაგრამი, როდის ვართ ცუდ ხასიათზე?
ინსტაგრამმა იცის, როგორ ხასიათზე ხართ ახლა. მან ეს იცოდა იქამდეც, სანამ ამ ბლოგს გახსნიდით. საკმარისია აპლიკაციაში შეხვიდეთ, რომ სულ რამდენიმე წამში თქვენი ფსიქოლოგიური პორტრეტი უკვე მზად არის. არადა, თქვენ ჯერ არც პოსტი გამოგიქვეყნებიათ და არც საძიებო ველში ჩაგიწერიათ რამე, მაგრამ ეკრანი პირველივე წამიდან თქვენს ემოციურ სიგნალებს ეხმიანება.
ეს იმას ნიშნავს, რომ სისტემამ უკვე იპოვა შედეგი იქ, სადაც თქვენ ჯერ კიდევ მიზეზებს ეძებთ და თქვენი ვირტუალური სამყაროც ამ შედეგს მოარგო, მაგრამ როგორ ახერხებს აპლიკაცია თქვენი მდგომარეობის გამოცნობას მაშინ, როცა თავად ბოლომდე ჯერ კიდევ ვერ გარკვეულხართ, რას გრძნობთ?
ალგორითმი, რომელიც ქვეცნობიერს კითხულობს
როდესაც აპლიკაციას ხსნით, ალგორითმი არ ელოდება, როდის მოიწონებთ ფოტოს ან დაწერთ კომენტარს. ის გაცილებით ადრე იწყებს მუშაობას და აკვირდება იმას, რასაც თქვენ ვერ აკონტროლებთ: თქვენი თითის მოძრაობის სისწრაფესა და იმ მცირე პაუზებს, რომლებსაც პოსტებს შორის აკეთებთ.
ეს პაუზები შემთხვევითი არ არის. მეცნიერულად დადასტურებულია, რომ ჩვენი მოტორიკა პირდაპირ კავშირშია ნერვულ სისტემასთან. როდესაც ენერგიულად ხართ, თქვენი ე.წ. ,,სქროლვის’’ ტემპიც სწრაფია, თუმცა როგორც კი დაღლილობა, მოწყენილობა ან აპათია გერევათ, თითის მოძრაობაც შესაბამისად იცვლება – ის უფრო მძიმე და შენელებული ხდება.
ალგორითმი კი მილიწამების სიზუსტით ზომავს, რამდენ ხანს აყოვნებთ მზერას კონკრეტულ გამოსახულებაზე. თუ თქვენ ჩვეულებრივზე მეტხანს შეჩერდით მელანქოლიურ პეიზაჟზე ან ციტატაზე, რომელსაც სხვა დროს უბრალოდ გვერდს აუვლიდით, სისტემა ამას მომენტალურად აფიქსირებს. მისთვის ეს არის სიგნალი, რომ თქვენი ემოციური ფილტრები დასუსტებულია და მზად ხართ იმ ტიპის კონტენტის მისაღებად, რომელიც თქვენს ამჟამინდელ, თუნდაც გაუცნობიერებელ განწყობას დაემთხვევა.
ფერების ფსიქოლოგია
ფსიქოლოგები დიდი ხანია აკვირდებიან კავშირს ადამიანის განწყობასა და ფერების აღქმას შორის. ინსტაგრამის ხელოვნური ინტელექტი კი ამ კავშირს იდეალურად იყენებს. როდესაც ემოციურად ვიფიტებით, ჩვენი მზერა გაუცნობიერებლად გვერდს უვლის კაშკაშა, გადატვირთულ კადრებს. ამ დროს თვალი ისეთი ესთეტიკისკენ მიილტვის, სადაც ლურჯი, ნაცრისფერი ან მუქი ტონები ჭარბობს.
როგორც კი სისტემა ამას ამჩნევს, ის თქვენს ციფრულ გარემოს მომენტალურად ცვლის – ფერადი და ხალისიანი ვიზუალები ნელ-ნელა ქრება და მათ ადგილს ისეთი კონტენტი იკავებს, რომელიც თქვენს შინაგან მდგომარეობასთან წინააღმდეგობაში არ მოდის.
ძილის რეჟიმი და სოციალური იზოლაცია
ინსტაგრამმა ზუსტად იცის, როდის იძინებთ და როდის იღვიძებთ. თუ ჩვეულებრივ 11 საათზე ტელეფონს თიშავთ, მაგრამ დღეს ღამის 3 საათზე კვლავ ეკრანს უყურებთ, ალგორითმი ამჩნევს, რომ რაღაც რიგზე ვერ არის. სისტემისთვის კი ეს არა მხოლოდ უძილობის, არამედ შფოთვისა და მარტოობის სიგნალია, რომელსაც ემოციურ არასტაბილურობად თარგმნის.
გარდა ამისა, პლატფორმა აკვირდება თქვენს ინტერაქციას სხვებთან. თუ მეგობრებთან პირადი მიმოწერები შემცირდა, მაგრამ საჯარო ვიდეოების ყურების დრო გაიზარდა, ეს სოციალური იზოლაციის პირდაპირი ნიშანია. როცა რეალურ ადამიანებთან კონტაქტს გაურბიხართ და დრო მხოლოდ პოსტების თვალიერებით გაგყავთ, ალგორითმი ხვდება, რომ ახლა ყველაზე მოწყვლადი ხართ და გთავაზობთ ისეთ კონტენტს, რომელიც თქვენს მარტოობას შეავსებს.
რა არის ამ ყველაფრის მიზანი?
თქვენს განწყობაზე დაკვირვების მიღმა კონკრეტული ქვეტექსტი იმალება: პლატფორმა ცდილობს, რომ რაც შეიძლება დიდხანს დარჩეთ ეკრანთან, რადგან ყოველი დამატებითი წუთი უფრო მეტ ინტერაქციას, მეტ მონაცემს და საბოლოოდ მეტ შემოსავალს ნიშნავს.
პარალელურად, სისტემა რეკლამის ეფექტიანობაზეც ზრუნავს. როდესაც ის დაღლილობას, მოწყენილობას ან მარტოობას გამჩნევთ, სწორედ ამ დროს გაჩვენებთ ისეთ პოსტებს, რომლებიც თქვენს განწყობას იდეალურად ერგება – ეს შეიძლება იყოს საკვები, ონლაინთამაშები ან თვითგანვითარების კურსები – ყველაფერი, რაც თქვენს ემოციურ მდგომარეობას გამოსავალს შესთავაზებს.
საბოლოოდ კი ეს ყველაფერი იმაზე მიანიშნებს, რომ ციფრულ ეპოქაში ჩვენი ემოციური სიგნალები პლატფორმისთვის ერთგვარ ორიენტირად იქცევა, რათა მან ჩვენს ინტერესებზე მაქსიმალურად მორგებული გარემო შექმნას. თითოეული პაუზა თუ ინტერაქცია ეხმარება სისტემას, უფრო ზუსტად განსაზღვროს, რა ტიპის კონტენტი ან რეკლამა იქნება ჩვენთვის სასარგებლო – ეს არის ერთგვარი ტექნოლოგიური კავშირი, სადაც ალგორითმი ემოციებს კომერციულ ენაზე თარგმნის, სანაცვლოდ კი გვთავაზობს სამყაროს, რომელიც ზუსტად იმას ასახავს, რასაც მოცემულ მომენტში ვგრძნობთ.